Dopamine Detox: உங்கள் மூளையை Reset செய்வது எப்படி?
இரைச்சலற்ற ஒரு மாலைப் பொழுது
ஜன்னலோரம் அமர்ந்து வேடிக்கை பார்க்கிற அந்த சில நிமிடங்கள் இப்போது மௌனமாக இருப்பதில்லை. கையில் இருக்கும் அந்தச் சிறிய திரையில் ஏதோ ஒன்று ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது. எதையோ தேடுகிறோம், ஆனால் எதுவுமே கையில் சிக்க மாட்டேன் என்கிறது. ஒரு காலத்தில் மழை பெய்வதைப் பார்த்துக் கொண்டே ஒரு மணிநேரம் அமர்ந்திருந்த ஞாபகம் இருக்கிறதா? இப்போது மழையைக் கூட ஒரு வீடியோவாகப் பார்த்துவிட்டு அடுத்த நிலைக்கு நகர்ந்து விடுகிறோம். நம் மனம் ஒரு வகை இளைப்பாறுதலை மறந்துவிட்டது போலத் தோன்றுகிறது.
எல்லாமே உடனே கிடைக்க வேண்டும் என்ற வேகம். ஒரு செய்தி, ஒரு சிரிப்பு, ஒரு கைதட்டல்... எல்லாமே ஒரு நொடியில் வேண்டும். இந்த வேகம் எங்கே கொண்டு போய் விடுகிறது என்று யோசித்திருக்கிறீர்களா? அது ஒரு வகையான போதை. திரையைத் தேய்க்கும் போது கிடைக்கும் அந்தச் சிறு உற்சாகம் அடங்குவதற்குள், அடுத்த கட்டத்தைத் தேடி விரல்கள் நகர்கின்றன. இதற்குப் பெயர்தான் 'டோபமைன்' என்கிறார்கள். அது உங்கள் மூளையை ஒரு ரசாயனக் கூண்டிற்குள் அடைத்து வைத்திருக்கிறது.
அந்த மெல்லிய சலிப்பின் வலி
சலிப்பு என்பது ஒரு சாபம் அல்ல. ஆனால் இன்று நாம் சலிப்பை ஒரு பெரும் சுமையாக நினைக்கிறோம். ஒரு நிமிடம் சும்மா இருக்க நேர்ந்தால், கைகள் தானாகப் பையைத் தடவி அலைபேசியைத் தேடுகின்றன. தனிமையில் இருக்கும் அந்த அமைதி நம்மைப் பயமுறுத்துகிறது. அந்தப் பயத்தைத் தவிர்க்கவே நாம் எதையாவது பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறோம். உண்மையில், அந்தச் சலிப்பில்தான் நம்முடைய உண்மையான எண்ணங்கள் பிறக்கின்றன. நாம் எதை இழக்கிறோம் என்று தெரியாமலே எதையோ தேடி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.
ஒரு பழைய பாடலைக் கேட்கும்போது அதன் வரிகளுக்காகக் காத்திருந்த காலம் ஒன்று இருந்தது. இப்போது ஒரு வரியைக் கூட முழுமையாகக் கேட்க பொறுமை இல்லை. பத்து வினாடிகளில் ஒரு சுவாரஸ்யம் கிடைக்காவிட்டால் மாற்றிவிடுகிறோம். நம் மூளை எப்போதும் ஒரு 'High' நிலையிலேயே இருக்கப் பழகிவிட்டது. அதன் விளைவாக, சாதாரண விஷயங்களில் இருக்கும் அழகு நமக்குப் புலப்படாமல் போகிறது. ஒரு பூ பூப்பது, ஒரு குழந்தையின் சிரிப்பு, அல்லது ஒரு காபி கோப்பையிலிருந்து எழும் ஆவி... இதிலெல்லாம் இனி மகிழ்ச்சி கிடைப்பதில்லை.
மேலும் படிக்க: மனம்: நண்பனா? எதிரியா? - கட்டுப்பாடற்ற மனதை வெல்லும் கலை
திரைகளுக்குப் பின்னால் தொலைந்தவர்கள்
இரவு விளக்கை அணைத்த பிறகும், கண்கள் அந்த நீல நிற வெளிச்சத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன. தூக்கம் வரும் வரை பார்ப்பது போய், பார்த்துக் கொண்டே இருப்பதால் தூக்கம் வராமல் போகிறது. அந்தச் சிறிய சதுரத்திற்குள் உலகத்தையே பார்ப்பதாக ஒரு பிம்பம். ஆனால், அருகில் இருப்பவர்களின் மூச்சுக் காற்று கூட நமக்குப் கேட்பதில்லை. நினைவுகள் இப்போது புகைப்படங்களாக மட்டுமே சேமிக்கப்படுகின்றன, உணர்வுகளாக அல்ல.
நமக்கு நாமே ஒரு கேள்வியைக் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும். கடைசியாக எப்போது எதைப் பற்றியும் யோசிக்காமல் ஒரு மரத்தைப் பார்த்தோம்? எப்போது ஒரு மனிதனின் கண்களைப் பார்த்து நீண்ட நேரம் பேசினோம்? தொழில்நுட்பம் நம்மை இணைப்பதாகச் சொல்கிறது, ஆனால் அது ஒவ்வொருவரையும் ஒரு தனித்தீவாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. அந்தத் தீவில் இணையம் இருக்கிறது, ஆனால் இதயம் இருக்கிறதா என்பதுதான் சந்தேகம்.
மீட்டெடுக்கும் முயற்சி: டோபமைன் டீடாக்ஸ்
இழந்த நம்மை நாமே மீட்டெடுக்கும் ஒரு பயணம்தான் இந்த டீடாக்ஸ். இது ஏதோ ஒரு பெரிய மருத்துவ முறை அல்ல. உங்களை நீங்களே கவனிக்கும் ஒரு மெதுவான செயல்முறை. ஒரு நாள், ஒரே ஒரு நாள் மட்டும் இந்த இரைச்சல்களிலிருந்து விலகி இருக்க முடியுமா என்று பாருங்கள். அலைபேசி இல்லை, கணினி இல்லை, எந்தத் திரையும் இல்லை. தொடக்கத்தில் அது ஒரு பெரிய வலியைத் தரும். ஏதோ ஒன்றை இழந்தது போலத் தோன்றும். ஆனால் அந்த வலிதான் உங்கள் மூளை தன்னைத் தானே சரி செய்து கொள்கிறது என்பதற்கான அடையாளம்.
மூளையை ரீசெட் செய்வது என்பது பழைய நிலைக்குத் திரும்புவதுதான். தேவையில்லாத தூண்டுதல்களைக் குறைக்கும்போது, மூளை இயற்கையாகவே அமைதியடையும். ஒரு புத்தகத்தை வாசிப்பதில் இருக்கும் அந்த மெதுவான வேகம், ஒரு நடைப்பயணத்தில் இருக்கும் அந்தத் தாளம், மீண்டும் உங்களிடம் வந்து சேரும். சிறிய விஷயங்களில் நீங்கள் மகிழ்ச்சியடையத் தொடங்குவீர்கள். ஒரு வாய் சோற்றின் சுவையை அதன் முழுமையோடு உணரத் தொடங்குவீர்கள்.
அமைதியைத் தேடி ஒரு நடை
காலையில் எழுந்தவுடன் அலைபேசியைத் தேடாமல், ஜன்னலைத் திறந்து வெளியுலகைப் பாருங்கள். முதல் ஒரு மணிநேரம் உங்களுக்கானது. அந்த நேரத்தில் உலகம் எங்குமே ஓடிவிடாது. மெதுவாக மூச்சை உள்ளிழுங்கள். அந்த அமைதி முதலில் சங்கடமாக இருக்கும், பிறகு அதுவே ஒரு காதலாக மாறும். உங்களுக்கு நீங்களே நண்பனாக மாறும் அந்தத் தருணம் மிகவும் அழகானது.
வாரத்தில் ஒரு நாள் 'டிஜிட்டல் ஃபாஸ்டிங்' இருக்கலாம். அந்தத் தனிமையில் நீங்கள் எதை வேண்டுமானாலும் செய்யலாம். எழுதலாம், வரையலாம், சமைக்கலாம் அல்லது சும்மா இருக்கலாம். சும்மா இருப்பது ஒன்றும் அத்தனை சுலபமல்ல. ஆனால் அந்தச் சும்மா இருக்கும் நிலையை அடைந்துவிட்டால், நீங்கள் உங்கள் மனதின் எஜமானாகி விடுவீர்கள். உங்கள் எண்ணங்கள் இப்போது உங்கள் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும்.
உண்மையான இன்பம் எங்கே இருக்கிறது?
நமக்கு மகிழ்ச்சி என்பது ஒரு திரையில் கிடைக்கும் 'Like' அல்லது 'Comment' என்பதாகச் சுருங்கிவிட்டது. ஆனால் உண்மையான இன்பம் என்பது நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் நிஜங்களில் இருக்கிறது. ஒரு பழைய நண்பனை நேரில் சந்திப்பதில் இருக்கும் கதகதப்பை ஒரு 'Emoji' தந்துவிட முடியாது. காகிதத்தில் பேனாவால் எழுதும் போது கிடைக்கும் அந்தத் தடத்தை ஒரு 'Typing' தந்துவிட முடியாது.
நாம் தேடும் அந்த அமைதி நமக்குள் தான் இருக்கிறது. அதை மூடி வைத்திருக்கும் இந்தத் தேவையற்ற குப்பைகளை அகற்றுவதுதான் டோபமைன் டீடாக்ஸ். ஒவ்வொன்றாக நீக்கும்போது, அடியில் தெளிவான ஒரு நீர்நிலை போல உங்கள் மனம் ஜொலிக்கும். அந்தத் தெளிவுதான் வாழ்க்கையை ரசிக்க உதவும். எதற்கும் ஓடத் தேவையில்லை, எதையும் நிரூபிக்கத் தேவையில்லை என்ற உணர்வு வரும்போது நீங்கள் முழுமையாக ரீசெட் ஆகிவிடுவீர்கள்.
முடிவின் தொடக்கம்
வாழ்க்கை என்பது ஒரு ஓட்டம் அல்ல, அது ஒரு அனுபவம். ஒவ்வொரு நொடியையும் அதன் ஆழத்தோடு உணர வேண்டும். அதிகப்படியான தூண்டுதல்கள் நம்மை மரத்துப்போகச் செய்கின்றன. அந்த மரத்துப்போன நிலையிலிருந்து விடுபட, கொஞ்சம் அமைதி தேவைப்படுகிறது. அந்த அமைதியைத் தேடிப் போங்கள். அது உங்களை நீங்களே சந்திக்க ஒரு பாலமாக இருக்கும்.
இறுதியாக ஒன்று...
நாம் எதையோ தேடி உலகத்தையே சுற்றி வருகிறோம், ஆனால் இறுதியில் தேடுவது நம்மை நாமேதான்; அந்தத் தேடல் எப்போதும் அமைதியில்தான் முடிகிறது.
கருத்துரையிடுக