இயற்கையின் நாட்குறிப்பிலிருந்து ஒரு பக்கம்: என் வீட்டுத் தோட்டம் கற்றுத்தந்த வாழ்க்கை!
நான் வளர்ந்ததெல்லாம் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளின் நான்கு சுவர்களுக்குள் தான். அதனால், எங்கள் குடும்பத்திற்காக ஒரு தனி வீடு கட்டத் தொடங்கியபோது, அந்தச் சூழல் எனக்கு முற்றிலும் புதிதாக இருந்தது. சுற்றிலும் வேறு வீடுகள் இல்லை; அந்தப் பகுதியிலேயே நாங்கள்தான் முதல் ஆட்கள்.
"வீட்டைச் சுற்றி மரமோ, செடியோ எதுவும் வேண்டாம் அப்பா, வீட்டைச் சுத்தமாக வைத்துக்கொள்ளலாம்" என்று நான் அப்பாவிடம் உறுதியாகச் சொன்னேன். ஆனால், அதிர்ஷ்டவசமாக அவர் என் பேச்சைக் கேட்கவில்லை. என்னை மீறி வீட்டைச் சுற்றி பதினொரு வாழை மரக் கன்றுகளை நட்டார். அந்த ஒற்றைச் செயல்தான், இயற்கையோடு என்னை இணைக்கப் போகும் முதல் புள்ளி என்பது அப்போது எனக்குத் தெரியவில்லை.
வாழையும் வசந்தமும்
அந்த வாழை மரங்கள் மிக வேகமாக வளர்ந்து நின்றன. கான்கிரீட் சுவர்களை மட்டுமே பார்த்துப் பழகிய என் கண்களுக்கு, அந்தப் பச்சை நிறம் ஒரு புதிய ஆசுவாசத்தைக் கொடுத்தது. ஒருநாள், "வாழை மரம் பூ விட்டுருச்சு!" என்று அந்த வழியே செல்பவர்கள் ஆச்சரியமாகப் பேசிக்கொண்டார்கள். அதுவரை வாழை மரம் எப்படிப் பூக்கும் என்பதை நான் பார்த்ததே இல்லை.
முதல்முறையாக அதிலிருந்து வாழைத்தார்கள் வந்தன. வீட்டில் நாமே சாப்பிட முடியாத அளவுக்குப் பழங்கள்! வந்தவர்களுக்கெல்லாம் ஒவ்வொரு சீப்பாகக் கொடுத்து மகிழ்ந்தோம். என் மனதிலும் ஒரு சிறிய மாற்றம் துளிர்க்கத் தொடங்கியது. ஆரம்பத்தில் மரம் வேண்டாம் என்று தடுத்த நான், அந்த வாழை மரங்களைச் சுற்றி வந்த பறவைகளைப் பார்த்து மெல்ல இயற்கையின் பக்கம் ஈர்க்கப்படத் தொடங்கினேன்.
சிறகுகளின் வருகை
வாழை மரங்களின் இலைகளைக் கிழித்துக்கொண்டு விதவிதமான பறவைகள் எங்கள் வீட்டைத் தேடி வரத் தொடங்கின. அதன்பிறகு நாங்களும் ஆர்வமாகப் பல செடிகளை வளர்க்கத் தொடங்கினோம். கொடி மல்லி, எலுமிச்சை, கொய்யா, முருங்கை என எங்கள் வீடு ஒரு சிறு வனமாக மாறத் தொடங்கியது.
தினமும் 'தவிட்டுக் குருவிகள்' (Seven sisters) காலையிலிருந்து மாலை வரை கத்திக்கொண்டே இருக்கும். அது எனக்கு மிகவும் விநோதமாகவும், புதுமையாகவும் இருந்தது. அமைதியான, இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கைக்குப் பழகிய எனக்கு, இந்தப் பறவைகளின் சத்தம் இயற்கையின் இசையாகவே மாறியது.
Time ஏன் Fast-ஆ போகுது? Time Perception & Psychology Tamil
முதல் ஏமாற்றம்: இயற்கையின் இருண்ட பக்கம்
ஒருநாள் எங்கள் கொடி மல்லிச் செடியில் ஒரு பறவை கூடு கட்டி மூன்று முட்டைகளை இட்டது. முட்டையிலிருந்து குஞ்சு பொரிக்கும் தருணத்திற்காக நான் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் காத்திருந்தேன். தினமும் அந்தத் தாய் பறவை இரை தேடச் செல்லும் நேரத்தில், நான் மெதுவாகச் சென்று முட்டைகளைப் பார்த்துவிட்டு வருவேன். அந்தப் பறவையும் சற்றுத் தொலைவில் அமர்ந்து, 'இவன் என்ன செய்கிறான்?' என்று என்னையே கவனிக்கும். அது நின்றால் நான் நிற்பேன் என, மனிதனுக்கும் பறவைக்குமான ஒரு மெளன உரையாடலோடு ஒரு வாரம் அழகாகக் கழிந்தது.
ஆனால், ஒருநாள் காலையில் சென்று பார்த்தபோது கூட்டிலிருந்த முட்டைகளைக் காணவில்லை. குஞ்சு பொரித்ததற்கான எந்த அடையாளமும் இல்லை, ஆனால் கூட்டின் அடியில் ஒரு ஓட்டை மட்டுமே இருந்தது. முட்டைகளை இழந்த அந்தத் தாய் பறவை எங்கள் வீட்டைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து கத்திக்கொண்டே இருந்தது. அதன் அழுகை என் மனதை மிகவும் கனக்கச் செய்தது.
பிறகுதான் கவனித்தேன், அந்தக் கூட்டைக் கலைத்து முட்டைகளைத் தள்ளி உடைத்தது ஒரு காகம் என்று. "ஏன் இந்தக் காகம் இப்படிச் செய்தது?" என்று எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. இயற்கையின் மீதான எனது முதல் ஏமாற்றம் அது. பலசாலிகள் எளியவர்களை வீழ்த்துவது இயற்கையின் விதியோ என்று எண்ணி என்னை நானே தேற்றிக்கொண்டேன்.
மீண்டும் ஒரு நம்பிக்கை: மழையும் தாயன்பும்
இப்படியே ஆறு, ஏழு மாதங்கள் கடந்துவிட்டன. இப்போது வேறு ஒரு பறவை ஜோடி அதே கொடி மல்லியில், பழைய கூட்டிற்கு மேலேயே புதியதாக ஒரு கூடு கட்டியது. அதைப் பார்ப்பதற்கு மிகவும் ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஆண் பறவை எங்கிருந்தோ குச்சிகளும் புற்களும் கொண்டு வர, பெண் பறவை அதை வாங்கி நேர்த்தியாகக் கூடு கட்டியது. உழைப்பைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் அந்த அழகே அலாதியானது.
இந்த முறையும் மூன்று முட்டைகள். "இந்த முறை அந்தக் காகம் வந்துவிடக் கூடாது" என்று மனம் வேண்டிக்கொண்டே இருந்தது. தினமும் சென்று தூரத்திலிருந்து கவனித்தேன். நல்லவேளையாகக் காகம் வரவில்லை.
ஆனால் இம்முறை இயற்கை தன் வேறொரு வடிவத்தைக் காட்டியது. பலத்த மழை! நான் பதைபதைப்புடன் சென்று கூட்டைக் கவனித்தேன். அந்தப் பெண் பறவை மழையில் தொப்பலாக நனைந்தபடியே, தன் சிறகுகளுக்குள் முட்டைகளை அடைகாத்துக் காப்பாற்றிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு தாயின் தியாகம் மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல, அனைத்து உயிர்களுக்கும் பொதுவானது என்பதை அந்தச் சிறு பறவை எனக்கு உணர்த்தியது.
அதேபோல இரண்டு நாட்கள் கழித்து, முட்டைகளிலிருந்து மூன்று குஞ்சுகள் வெளிவந்தன. அதைப் பார்த்ததும் எனக்கு அவ்வளவு சந்தோஷம்!
Why Some People Love Solitude and Loneliness
வலியோடு கிடைத்த பாடம்
சில நாட்கள் கழித்து மீண்டும் பெருமழை. இம்முறை 'தாய் பறவை பத்திரமாகப் பார்த்துக்கொள்ளும்' என்று நம்பி நான் சென்று பார்க்கவில்லை. ஆனால் காலையில் சென்று பார்த்தபோது அந்த மூன்று குஞ்சுகளையும் காணவில்லை. பதைபதைப்புடன் வெகுநேரம் தேடினேன்.
அரை மணி நேரம் கழித்துத் தரையில் பார்த்தபோது, எறும்புகள் வரிசையாக எதையோ சுமந்து செல்வதைக் கண்டேன். அவற்றைப் பின்தொடர்ந்து சென்றபோதுதான் பார்த்தேன்... கொடி மல்லிச் செடியிலிருந்து மழையினால் கீழே விழுந்து அந்த மூன்று சின்னஞ்சிறு குஞ்சுகளும் உயிரற்றுப் போயிருந்தன.
கான்கிரீட் சுவர்களுக்குள் பாதுகாப்பாக வாழும் நமக்கு, இயற்கையின் இந்தப் போராட்டம் எளிதில் புரிவதில்லை. பறவைகளுக்கும் இங்கு நிறைய எதிரிகள் இருக்கிறார்கள்; அது காகமாகவோ, மழையாகவோ, ஏன் சில நேரங்களில் நம்முடைய கவனக்குறைவாகவோ கூட இருக்கலாம்.
வலிகளும் இழப்புகளும் இருந்தாலும், சுவர்களுக்குள் சுருங்கியிருந்த என் மனதை இயற்கையின் பக்கம் திருப்பியது அந்தப் பறவைகளின் சிறகுகள்தான். வாழ்க்கை என்பது நாம் நினைப்பது போல நேர்கோட்டில் பயணிப்பதில்லை; அது எதிர்பாராத இழப்புகளையும், மீண்டும் துளிர்த்து எழும் நம்பிக்கைகளையும் கொண்ட ஒரு முடிவில்லாப் போராட்டம்.
என் வீட்டுத் தோட்டம் எனக்குக் கற்றுத்தந்த இந்தத் தத்துவத்தை, என் வாழ்நாள் முழுவதும் நான் மறக்க மாட்டேன்.
கருத்துரையிடுக