வயதாகி பொறுப்புகள் கூடும் போது, நேரம் மட்டும் ரெக்கை கட்டி பறப்பது ஏன்? (ஒரு ஆழமான தேடல்)
நேத்து தான திங்கட்கிழமை ஆரம்பிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு, அதுக்குள்ள வெள்ளிக்கிழமை வந்துருச்சா? இந்த வருஷம் பொங்கல் முடிஞ்சது நேத்து மாதிரி இருக்கு, அதுக்குள்ள அடுத்த தீபாவளி வரப்போகுதா?
இந்த கேள்விகளை உங்களுக்குள்ள நீங்க எப்போவாவது கேட்டுருக்கீங்களா? முப்பது வயசை தொடும்போதோ, இல்லை முதல் முறையா குடும்ப பொறுப்புகளை கையில எடுக்கும்போதோ, நம்ம எல்லாருக்கும் தோணுற ஒரு பொதுவான விஷயம்தான் இது. ஸ்கூல் படிக்கும்போது ஒரு கோடை விடுமுறை எவ்வளவு பெருசா, நீளமா தெரிஞ்சது. ஆனா இப்போ, ஒரு முழு வருஷமே கண் சிமிட்டுற நேரத்துல கடந்து போற மாதிரி ஒரு உணர்வு.
இதற்கு சுருக்கமான, நேரடியான காரணம் ஒன்னு இருக்கு. நம்ம மூளை எப்பவுமே புதுமையான விஷயங்களை பதிவு செய்யும் போதுதான் நேரத்தை அதிகமா செலவிடுது. ஆனா, நமக்கு பொறுப்புகள் கூடும்போது, நம்ம வாழ்க்கை ஒரு 'ரொட்டீன்' (routine) குள்ள மாட்டிக்கிது. தினமும் காலையில எந்திரிக்குறோம், வேலைக்கு போறோம், ஈஎம்ஐ கட்டுறோம், தூங்குறோம். இப்படி வாழ்க்கை ஒரே சுழற்சியில மாட்டிக்கும் போது, நம்ம மூளை 'ஆட்டோ-பைலட்' (autopilot) மோடுக்கு போய்டுது. புதுசா எந்த நினைவுகளும் பதிவாகாததால, மூளையை பொறுத்தவரைக்கும் அந்த நாட்கள் ரொம்ப சீக்கிரமா முடிஞ்சதா தோணுது.
ஆனா, இது வெறும் ரொட்டீன் பிரச்சனை மட்டும்தானா? இல்லை இதுக்கு பின்னாடி வேற ஏதாவது ஆழமான உளவியல் காரணங்கள் இருக்கா? கொஞ்சம் பொறுமையா இத பத்தி யோசிச்சு பாக்கலாம்.
கடிகாரத்தின் நேரமும் மனதின் நேரமும் ஒன்றல்ல
நாம எல்லாரும் சுவத்துல மாட்டி இருக்குற கடிகாரத்த வச்சுதான் நேரத்தை அளக்குறோம். ஆனா, நம்ம மூளை நேரத்தை அப்படி அளக்குறது இல்ல. அதுக்குள்ள எந்த முள்ளும் சுத்துறது இல்ல.
இது அறிவியல் ரீதியா உண்மையான்னு கேட்டா, நிச்சயமா ஆமாம். அறிவியல் இதை 'Time Perception' அப்படின்னு சொல்லுது. நம்ம மூளை எப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில இருக்கு, எவ்வளவு புது தகவல்களை உள்வாங்குது அப்படிங்கறத பொறுத்துதான் நேரத்தோட நீளம் முடிவாகுது.
பொறுப்புகள் கூடும்போதும் நமக்கு இதுதான் நடக்குது. ஆபீஸ் வேலை, குழந்தைங்கள ஸ்கூலுக்கு அனுப்புறது, மாச பட்ஜெட் போடுறது - இதெல்லாம் பழகிப்போன விஷயங்களா மாறும்போது, நம்ம மூளை அதை தனித்தனி சம்பவங்களா பதிவு செய்றத நிறுத்திடுது. ஒரு வாரத்தையே ஒரே ஒரு 'ஃபைல்' மாதிரி சுருக்கி சேவ் பண்ணிடுது. அதனாலதான் திரும்பி பாக்கும்போது நேரம் ஓடின மாதிரி தெரியுது.
எதிர்காலத்தில் வாழ பழகிவிட்டோமா?
பொறுப்புகள் நமக்கு கத்துக்கொடுக்குற முதல் விஷயம் என்னன்னா, 'அடுத்தது என்ன?' அப்படின்னு யோசிக்க வைக்கிறதுதான்.
ஸ்கூல் பீஸ் அடுத்த மாசம் கட்டணும், அடுத்த வாரம் ஆபீஸ்ல ஒரு முக்கியமான மீட்டிங் இருக்கு, இன்னைக்கு நைட் என்ன சமைக்கிறது? இப்படி நம்ம மனசு எப்பவுமே நிகழ்காலத்துல (present moment) இருக்குறதே இல்லை. நம்ம எப்பவுமே நாளைக்கு என்ன நடக்கும், அடுத்த வாரம் என்ன செய்யணும்ங்குற எதிர்கால சிந்தனையிலயே மூழ்கி இருக்கோம்.
எப்போ நீங்க இந்த நிமிஷத்துல வாழாம, உங்க சிந்தனை முழுக்க நாளைல இருக்கோ, அப்போ ஆட்டோமேட்டிக்கா இந்த நிமிஷம் உங்களுக்கு தெரியாமலேயே கடந்து போய்டுது. உங்க உடல் மட்டும் தான் இங்க இருக்கு, ஆனா மனசு அடுத்த மாசத்துல டிராவல் பண்ணிட்டு இருக்கு. அப்படி இருக்கும்போது, நேரம் எப்படி மெதுவா போகும்? நாமதான் அந்த நேரத்த கவனிக்கவே இல்லையே.
வீக்கெண்ட்-ஐ தேடும் மனநிலை
வேலைக்கு போற பல பேரோட வாழ்க்கைய கவனிச்சு பாருங்க. திங்கட்கிழமை காலையில கண்ணு முழிக்கும்போதே, "எப்படா வெள்ளிக்கிழமை சாயங்காலம் வரும்" அப்படின்னு ஒரு எதிர்பார்ப்பு பதற்றத்தோடதான் (anticipation anxiety) பலரும் வாரத்த ஆரம்பிக்கிறாங்க.
வாழ்க்கையில பொறுப்புகள் அதிகமா இருக்கும்போது, நாம நம்ம சந்தோஷத்த, ரிலாக்ஸேஷனை வெறும் சனி, ஞாயிறுக்காக மட்டுமே ஒதுக்கி வச்சிடுறோம். அதாவது ஒரு வாரத்துல இருக்குற அஞ்சு நாட்களை நாம வாழுறதே இல்ல, வெறும் 'சமாளிக்கிறோம்'. அந்த ரெண்டு நாள் விடுமுறைக்காக, மீதி அஞ்சு நாளையும் ஸ்கிப் (skip) பண்ண நினைக்கும்போது, அந்த நாட்கள் மனசுல எந்த சுவடும் இல்லாம அழிஞ்சு போய்டுது.
How do dreams become reality? கனவு நிஜமாக மாறுவது ஏன்? Is it Good or Bad?
How to Say No to People: Why It Matters & How to Do It
உணர்ச்சிகளை தள்ளிவைக்கும் 'பொறுப்பு' முகம்
இது நிறைய பேர் கவனிக்க தவறுற ஒரு முக்கியமான ஆங்கிள். சின்ன வயசுல நாம ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் ரொம்ப ஆழமா ஃபீல் பண்ணுவோம். மழை பேஞ்சா துள்ளி குதிப்போம், சின்ன அடி பட்டா கூட ரொம்ப நேரம் அழுவோம், ஒரு புது பொம்மை கிடைச்சா உலகமே கிடைச்ச மாதிரி கொண்டாடுவோம்.
ஆனா நாம பெரியவங்களாகி, குடும்ப பாரத்தை சுமக்கும்போது, நம்ம உணர்ச்சிகளை நாமளே தட்டையாக்கிடுறோம் (emotional numbing). ஆபீஸ்ல பாஸ் திட்டுனா கோபப்பட முடியாது, உள்ளுக்குள்ளே முழுங்கிப்போம். கவலையா இருந்தா கூட, அதை மூஞ்சில காட்டிக்காம குழந்தைங்க முன்னாடி சிரிப்போம். ஒரு விஷயத்த முழுசா ஃபீல் பண்றதுக்கு நமக்கு நேரம் இல்லை, ஏன்னா 'பொறுப்பான' மனுஷனா இருக்கணும்.
உணர்ச்சிகள்தான் நேரத்தோட நங்கூரங்கள் (anchors of time). ஒரு விஷயத்த நீங்க எவ்வளவு ஆழமா உணர்றீங்களோ, அந்த அளவுக்கு அது உங்க நினைவுக் கிடங்குல ரொம்ப தெளிவா பதியும். உணர்ச்சிகளே இல்லாம, எந்திரம் மாதிரி ஒவ்வொரு வேலையா முடிச்சிட்டு வரும்போது, அந்த நாட்கள் வெறுமனே காலண்டர்ல கிழிக்கப்படுற தாள்களா மட்டும்தான் இருக்குமே தவிர, வாழ்க்கையா மாறாது.
"Fractional Theory" - கணிதம் சொல்லும் உண்மை
பிரெஞ்சு தத்துவவியலாளர் பால் ஜெனட் (Paul Janet) சொல்லிய ஒரு தியரி இது. இத ரொம்ப சிம்பிளா சொல்லணும்னா, நம்ம வயசுக்கு ஏத்த மாதிரி நேரத்தோட அளவீடு மாறுபடும்.
ஒரு அஞ்சு வயசு குழந்தையோட வாழ்க்கையில, ஒரு வருஷம் அப்படிங்கறது அவங்க மொத்த வாழ்க்கையில 20 சதவீதம். அதனால அந்த ஒரு வருஷம் அவங்களுக்கு ரொம்ப நீளமா தெரியும். ஆனா, அதே ஒரு 30 வயசு மனிதருக்கு, ஒரு வருஷம்ங்குறது அவங்க வாழ்க்கையில வெறும் 3 சதவீதம் தான். வயசாக ஆக, ஒரு வருஷத்தோட மதிப்பு நம்ம மொத்த வாழ்க்கையோட விகிதத்துல சுருங்கிட்டே வருது.
இந்த கணித விதியும், நம்ம மேலே பார்த்த மூளையோட ரொட்டீன் விதியும் சேரும்போது, நேரம் உண்மையிலயே டபுள் ஸ்பீட்ல ஓடுற மாதிரி ஒரு பிரமை (illusion) நமக்கு ஏற்படுது.
ஓடும் நேரத்தை கொஞ்சம் நிறுத்த முடியுமா?
கண்டிப்பா முடியும். நேரம் ஓடுறத தடுக்க முடியாது, ஆனா அது ஓடுற வேகத்தை நம்ம மனசு உணர்ற விதத்தை கொஞ்சம் மாத்த முடியும். இதுக்கு நீங்க உங்க வேலைய விடணும்னோ, பொறுப்புகளை தூக்கி போடணும்னோ எந்த அவசியமும் இல்லை. சின்ன சின்ன மாற்றங்கள் போதும்.
புதுசான விஷயங்களை தேடுங்க:
எப்போ பாரு ஒரே ரூட்ல ஆபீஸ் போறீங்களா? இன்னைக்கு வேற ரூட்ல போய் பாருங்க. ஒரே ரெஸ்டாரண்ட்ல சாப்பிடுறீங்களா? புதுசா ஒரு கடைய ட்ரை பண்ணுங்க. தினமும் பாக்குற சீரியல விட்டுட்டு, புதுசா ஒரு டாக்குமெண்டரி பாருங்க. மூளைக்கு புதுசா எத கொடுத்தாலும், அது உடனே அலர்ட் ஆகி அந்த நேரத்தை பதிவு செய்ய ஆரம்பிக்கும்.
நிகழ்காலத்துக்கு திரும்புங்க (Mindfulness):
சாப்பிடும்போது மொபைல் பாக்குறது, டிவி பாக்குறத நிறுத்துங்க. இன்னைக்கு குழம்புல என்ன சுவை இருக்கு, காய் எப்படி வெந்துருக்குன்னு அந்த நிமிஷத்துல முழுசா இருங்க. குளிக்கும்போது, தண்ணி உடம்புல படுறத உணர்ந்து குளிங்க. இதெல்லாம் கேக்க சின்னதா இருக்கலாம், ஆனா மூளைக்கு இதெல்லாம் ஒரு பிரேக் மாதிரி. "நான் இப்போ இங்க இருக்கேன்" அப்படின்னு மூளைக்கு புரிய வைக்குற பயிற்சி இது.
நினைவுகளை பிரித்து வையுங்கள்:
ஒரே மாதிரி வாழாம, வாரத்துல ஒரு நாளாவது உங்களுக்கு பிடிச்ச, உங்களை சந்தோஷப்படுத்துற விஷயத்துக்காக செலவிடுங்க. ஒரு சின்ன செடி வளர்க்கலாம், இல்ல ரொம்ப நாளா பேசாத நண்பருக்கு கால் பண்ணி பேசலாம். இதெல்லாம், உங்க வாரத்தோட நினைவுகளை தனித்தனியா பிரிச்சு வைக்க உதவும்.
பொறுப்புகள் நம்மள முதிர்ச்சியானவங்களா மாத்துறது உண்மைதான். ஆனா, அந்த பொறுப்புகளுக்கு நடுவுலயும், சின்ன வயசுல நாம பாத்த அந்த உலகத்தோட ஆச்சரியங்களை கொஞ்சம் தக்க வச்சுக்கிட்டோம்னா, நேரம் நமக்கு ஒரு எதிரியா இல்லாம, கூடவே நடக்குற ஒரு நண்பனா மாறும்.
- மூளைக்கு புதுமையான அனுபவங்கள் குறையும்போது, நேரம் வேகமாக கடப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது (Autopilot mode).
- பொறுப்புகள் அதிகரிக்கும்போது நாம் பெரும்பாலும் எதிர்கால சிந்தனையிலேயே (Future-thinking) உழல்வதால், நிகழ்காலம் நம்மை விட்டு நழுவுகிறது.
- வார நாட்களை தவிர்த்துவிட்டு, விடுமுறை நாட்களுக்காக மட்டுமே காத்திருக்கும் மனநிலை, நாட்களை விரைவாக சுருக்கி விடுகிறது.
- உணர்ச்சிகளை முழுமையாக வெளிப்படுத்தாமல், பொறுப்புக்காக அழுத்தி வைப்பதும் நினைவுகளின் ஆழத்தை குறைத்து நேரத்தை வேகமாக நகர்த்துகிறது.
- சின்னச் சின்ன புது பழக்கங்களை உருவாக்குவதும், செய்யும் செயலில் முழு கவனத்தோடு இருப்பதும் (mindfulness) நேரம் மெதுவாக செல்வது போன்ற உணர்வை தரும்.
அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள் (FAQ)
1. வயதாகும்போது மட்டும் நேரம் வேகமாக செல்வது போல் தோன்றுவது அறிவியல் ரீதியாக உண்மையா?
ஆம், இது உண்மையே. இதை உளவியலில் "Time Perception" என்று அழைக்கிறார்கள். குழந்தைகள் நிறைய புதிய விஷயங்களை கற்பதால் அவர்களுக்கு நேரம் மெதுவாக செல்வது போல் தோன்றும். பெரியவர்களுக்கு வாழ்க்கை ஒரு சுழற்சியாக (routine) மாறிவிடுவதால் மூளை புதிய தகவல்களை பதிவு செய்வதை குறைத்துக்கொள்கிறது, அதனால் நேரம் வேகமாக பறக்கிறது.
2. பொறுப்புகள் கூடும்போது மன அழுத்தம் அதிகரிப்பது நேரத்தின் வேகத்தை பாதிக்குமா?
கண்டிப்பாக. மன அழுத்தம் (Stress) அதிகமாக இருக்கும்போது, நாம் எப்பொழுதும் ஒருவித பதற்றத்திலேயே இருப்போம். இந்த பதற்றம் நம்மை நிகழ்காலத்தில் நிம்மதியாக இருக்க விடாமல், அடுத்து என்ன நடக்குமோ என்ற சிந்தனையிலேயே வைத்திருக்கும். இதனால் நேரம் மிக வேகமாக கடந்துவிட்டதாக தோன்றும்.
3. வேகமாக ஓடும் நேரத்தை மெதுவாக்க என்ன செய்ய வேண்டும்?
பெரிய விஷயங்கள் செய்ய தேவையில்லை. உங்கள் தினசரி ரொட்டீனை கொஞ்சம் மாற்றுங்கள். புதிய இடங்களுக்கு செல்வது, புதிய மனிதர்களிடம் பேசுவது, மொபைல் இல்லாமல் உணவை ருசித்து சாப்பிடுவது போன்ற செயல்கள் மூளைக்கு புதிய தூண்டுதலை தந்து நேரத்தை மெதுவாக உணர வைக்கும்.
4. வீக்கெண்ட் வந்தால் மட்டும் ஏன் நேரம் இன்னும் வேகமாக செல்கிறது?
வார நாட்களில் நாம் ஒரு குறிப்பிட்ட அட்டவணையை (schedule) பின்பற்றுவோம். ஆனால் விடுமுறை நாட்களில் நாம் எந்த திட்டமும் இல்லாமல் ஓய்வாக இருப்பதால் மூளை எந்த குறிப்பிட்ட நிகழ்வையும் ஆழமாக பதிவு செய்வதில்லை. மேலும் பிடித்த விஷயங்களை செய்யும்போது டோபமைன் (Dopamine) சுரப்பதால் நேரம் போவதே தெரிவதில்லை.
கருத்துரையிடுக